Znów boli mnie głowa.Męczą wszystkie myśli.Wkurwiony siedzę przed ekranemI piszę Ciebie, mój wierszu.Szkoda, że serca nie załatasz,Naprawdę szkoda...Nie wypełnisz mi pustki i złościNie zaniechasz.Bo Ty mnie ranisz, choć o tym nie wiesz.Słowami i gestami wszystkimi.Tym lekceważącym wzrokiem,Kurwą na twych ustachI powabem chaosu.Wiersz,Jeden dłuższy, drugi krótszy.Marny ze mnie poeta...Skradać bym się chciał pod nogi twojeI dotykać ich, całować bym pragął.Ponad wersy się wzbijaćI słowami bombardować kolejneKartki.Z wrażenia upadłem samPrzed tobą, na monitorze.Nic nie zrobiłem,Nic nie straciłem.Pozostała plama na honorze,Bez odpowiedzi i bez znaczenia.Tylko na dziś, tylko na ten wiersz.A dziś jest wieczność. Romantycznie.Kochana moja, uwielbiam CięPieścić wieczorami i dniami.Dopisywać nowe zwroty, zmieniaćniepewnie tytuły.Ale nic z tego,Bo bez żadnej reguły głaszczęI tak naprawdę doprawiam tylko zieloną truciznę.Bo marny ze mnie był kochanek.A jako poeta chciałbym,Byś dziś znowu była dla mnie kobietąI pocieszyła, utuliła, bymMógł spokojnie zasnąć, chociaż dziś.A dziś jest wieczność Dla marnych.